Budownictwo

Domy jednorodzinne
Zajęcie zawodowe jako projektant domów rozpoczęłam bardzo dawno temu. Od wieków reasumując interesowały mnie takie sprawy. Nie było chyba takiej chwili kiedy nie chciałabym czegoś zmieniać, projektować, kreślić, przestawiać. Pamiętam też dokładnie konkurs, w którym uczestniczyłam i mogłam spełnić swoje marzenia. Chodziło o projekty domów drewnianych. Należało przygotować go z szaloną precyzją i starannością. Nie zastanawiałam się ani chwili, bo zdawałam sobie sprawę, że może to być spełnienie moich oczekiwań a wręcz ścieżka w kierunku ich wypełnienia. Nagrodą bowiem było stypendium dwuletnie do Włoch, gdzie pod okiem wybitnych włoskich architektów uczyłabym się prawdziwej sztuki i architektury. I los sprawił, że stworzyłam te nieszczęsne projekty domów drewnianych i wysłałam je na konkurs. Zdradzę szczerze, że prawie nikt we mnie wierzył. Rodzice zamiast mnie wspomagać mówili mi, że rzucam się z motyką na słońce a znajomi sugerowali, że jest to konkurs o skali światowej tak więc moje szanse są liche. Aż tu nagle nastąpił termin wyników. Konkurs miał na celu wyłowić dwanaście najlepszych projektów domów. Na galę wręczenia zaproszono mnie listownie, ale faktycznie nie było mowy w tym piśmie, że jestem laureatem. Była tylko data, miejsce i prośba o przybycie, bo po wręczeniu nagród można porozmawiać z wybitnymi architektami i obejrzeć specjalistyczną wystawę przyszykowaną na tą okazję. Uznałam, że nic nie stracę jeśli tam się pojawię, ale wiedziałam, że moje szanse są znikome. Gdy ogłaszali wyniki miałam podwyższone tętno. Wymienili mnie jako siódmą i poczułam, że serce podeszło mi do gardła.