Budownictwo jednorodzinne

Budowa domów to mój zawód i moje pierwsze zlecenia w korporacji architektonicznej nie zostały łatwe. Gdy już je kończyłam bez ustanku coś nie pasowało. A to linia narysowana nie taka, a to sadzonka nie w tym miejscu co powinno się i tak w kółko. Wydawało mi się to o wiele  bardziej zwyczajne, ale kiedy obserwowałam to z boku. Ciężko było mi się przywyknąć, że non stop ktoś mnie krytykuje i stara się pouczać. Przecież ja to wszystko wnikliwie wiedziałam. Nie wiem, może to ten stres, który towarzyszył mi co dnia, ma możliwość mało ważące uczucie zmęczenia, bo wiele projektów trzeba było wykonywać po nocach – nie mam pojęcia, ale wiem na pewno – nie wiedziałam, że początki mogą być aż tak trudne… Któregoś dnia dostałam zlecenia na projekty budowlane. I od tego dnia wiedziałam, że domy będą  moje pasją. Nic nie szło mi do tej pory tak gładko jak owe schematy budowlane. Wiedziałam nawet wszystko o nich. Jakich narzędzi użyć, jak zrobić idealną perspektywę, co ze sobą połączyć. Po prostu przenigdy nie bawiłam się tak dobrze przy własnej pracy. Wreszcie odnalazłam coś co przynosiło mi kilka satysfakcji z pracy, którą wykonuję. Szefostwo było ze mnie bardzo zadowolone, projekty budowlane były zrobione za każdym razem na czas i z niezwykłą precyzją. Nie są to moje słowa a aktualnie ich. Byłam z siebie taka dumna. Wreszcie udowodniłam tym Ci, którzy mnie krytykowali na co mnie de fakto stać. I nie tylko oni byli tym zaskoczeni, ja sama nie mogłam uwierzyć, ze wszystko poszło mi tak dobrze. Mam cichą nadzieję na awans za to wszystko co robię dla spółki. Tylko nieustannie się zastanawiam: czemu nie mogło być tak od podstaw?