Dom

Domy Moje najwcześniejsze opracowania w firmie projektowej nie były proste. Otóż gdy już je opracowywałam ciągle coś nie pasowało. A to linia była nie odpowiednia, a to sadzonka nie w tym miejscu co trzeba i tak w kółko. Zdawało mi się to znacznie bardziej łatwe, ale gdy obserwowałam to z boku. Ciężko było mi się przyzwyczaić, że wciąż ktoś mnie krytykuje i próbuje pouczać. Przecież ja to wszystko dokładnie znałam. Nie wiem, może to ten stres, który towarzyszył mi co dnia, może lekkie poczucie zmęczenia, bo wiele projektów należało było robić po nocach – nie wiem, ale jedno jest pewne – nie spodziewałam się, że pierwsze kroki mogą być aż tak trudne…Pewnego dnia dostałam zlecenia na plany budowlane. I od tej chwili byłam pewna, że będą one moim przeznaczeniem. Nic nie szło mi do tej chwili tak gładko jak owe projekty budowlane. Wiedziałam dokładnie wszystko o nich. Jakich narzędzi użyć, jakdokonać zbliżenia, jak wykonać super perspektywę, co ze sobą powiązać.Oczywiście nigdy nie ubawiłam się tak super przy swojej pracy. Nareszcie znalazłam coś co przynosiło mi sporo satysfakcji z pracy, którą robię. Kierownictwo było ze mnie mocno zadowolone, projekty budowlane były przygotowane zawsze na czas i z niezwykłą precyzją. Nie są to moje słowa a właśnie ich. Mogłam być z siebie mocno dumna. Wreszcie uświadomiłam tym wszystkim, którzy mnie oceniali na co mnie naprawdę stać. I nie tylko oni byli tym zaskoczeni, ja sama nie mogłam uwierzyć, że wszystko ułożyło mi tak pozytywnie. Mam cichą nadzieję na awans za to wszystko co robię dla firmy. Tylko ciągle się dziwię: czemu nie mogło być tak z samego początku?